Kara Tren Anıları

Yazicagim yazimin ana kaynak fikrini bana hatirlatan sevgili NECIP KONI`ye; gunluk ugraslarimiz ve yogun temponun verdigi stresin arkasindan gece olup kosenize cekildiginiz zaman hatirliyorsunuz; elinize sicak kahvenizi yada cayinizi alarak onun kokusunu icinize ceke ceke yudumladiginiz zaman akil odalarinizin kapilarindan disariya kacmaya calisircasina baski yaptiginda hissediyorsunuz; Zaman geciyor ve bir yerlerde bir anlik animsama ile hatirliyorsunuz; Anilariniz…

Seneyi tam olarak hatirlamiyorum. Ancak en buyugumuz olan Zeliha ablamin Samsundaki dugunu donusu o donemlerde Sivas`ta okuyan diger Esra ablamin yanina gittigimiz zamandi… Yillar nasilda gecmis simdi Ata var hayatimizda Esra ablam ise kac yillik doktor… Muhtemelen 13′lu yaslardaydim ve ben o yasima kadar dogdugum ve buyudugum sehirler disinda tek bir il dahi gezmemis hatta oyle vahimdirki sehirici yolculuklardan dahi keyif almiyan bir kisi olarak adlandirilmistim…

Araba ile Terme’den ciktik, Carsamba ilcesini gectik ve sagnak yagan yagmur esliginde genis bir aga sahip oldugum ailemle terminalin onunde durduk. O ana kadar tek dusundugum otobus yolculugunun cekilmeyecegi ve sedatiflerimi yanima almismiydim acaba dusuncesi… Terminal oylesine buyuktuki ic mimarinin insani ceken bir cizgisi vardi. Daha once nasil gelememistim buraya nasil goremedim, nasil olduda ilgimi cekemedi… Biletlerimizi aldik ve kalkisin oldugu perona dogru yurumeye basladik. -Anne su alalim o kadar yol var ben su icmeden duramam. -Anne ya keske borek falan alsaydik…Piknik yapardik:))-Sus edepsiz dalga gecilecek zaman mi? Bak kardesin uyukluyor kolundan tut …(Kucuk kiz kardesimin o donemlerde uykusunda yurume problemi vardida) -Tuuu Tuuu… -Ding dong… “Samsun-Sivas arasi gidecek olan yolcularimizin dikkatine lutfen vagonlariniza yerlesiniz ve gorevlilerimizi bekleyiniz…” Ilk defaydi, uyumayacaktim.

Eski filmlerde gordugum sahneler canlanacakti… Vagon kolidorlarinda yurursun ellerini camdan disariya cikartir el sallarsin tanimadigin insanlara… Gunes daha batmamisti.Daglarin aralarinda kurulan kucuk koyler yemyesil… Yolda gordugumuz cobanlara el sallardik, kendi kabinimizden cikip kolidorda yurumek icin annemin gozunun icine bakardim.Once soylebir goz atardi sonra ” tamam ama gozumuzun onunde olun… Bak cocuk hirsizi varmis burda… Ya anne ya ben kac yasinda oldum bana deme bari…” “Sus ay seni bir daha bir yere goturmeyecegim!!!” Tek aklimda kalan Turhal ilcesinin ahsap ve kremitlerden olusmus olan terminali.Aklima birlirmisin bilmem Sener Sen`in bir filmi vardi. Orada (tren gorevlisi olarak calisirken buyuk ikramiyeyi kazanmasi ) gordugum Cumhuriyet in ilk donemlerini bana hatirlatan bir binaydi… Kucuk kasabalar, beldeler nekadarda sansli cocuklar, herkes onlara el salliyor onlarda arkamizdan kosuyorlar… Kolum pencerenin disinda ve elim ruzgari hissediyor, bir sure sonra girdigimiz bir tunele girdigimi hatirliyorum ve gozlerimi aydinlikla tanistirdigimda uyuya kaldigimi fark ettim, oysa daha gorecek okadar cok yer vardiki gecenin karanliginda kendini dahi aydinlatmakta guncluk ceken lambalarin yuzlerini gosterdigi ahsap ve camur karisimi yapilar.

Pencereyi actigim an herkesin “yaa kapat su pencereyi cok soguk” feryatlari… Halbuki agustos sicagini yasiyorduk… Ama ic anadolunun en sevdigim yonu soguk sabahlari ve ilerliyen saatlerde tatlilasan havasi. Kolidora cikip yuzumu pencerenin disinda tutarak tarlalarin kokusunu hissetmek, koy kokusu, toprak kokusu, yeni cig dusmus sabah kokusu… Guzeldi, cok guzel bir yolculuktu.Kara trenleri sarkilarda yada filmlerde gorurdum.Yuzunuz disaridayken geriye dogru bakarsiniz ovalar ve daglar sizi takip ediyor, raylarin tahta kokusu ile tanisiyor ve kara dumanin kokusunu alabiliyorsunuz… Malesefki bir daha kara tren e hic binmedim heralde yavas yavas faliyettende kalkmak uzereler.Umarim bir daha binme ve yine ayni duyguyu hissetme firsatim olur… Tesekkur ederim,

Adapazarı Tren Saatleri

Adapazarı Bölgesel haydarpaşa yönü ekspresi..