Pazarcı treni dediğimiz, Balıkesir-Dursunbey arası çalışan haftada iki gün, ikişerden dört tren yapan bir trenimiz vardı. Yıl 1980lerde olacak sanırım. 46 224 ile Dursunbey’e vardık. Dönüş için hazırlık yapmaktayız. Efendim buharlı makina ile tren yapıyorsunuz, öyle ha deyince yola çıkmak imkansız. Şimdilerdeki gibi dizel ya da elektrikli makina o günlerde hayal.

Hemen torna yapıp makinanın biyellerini yağlamakla işe başlamak lazım. Biyeller yağlandıktan sonra tendere su alınıyor. Su ikmali yapıldıktan sonra Dursunbey’de depo olmadığından kömür ikmali yapamıyorsunuz. Kömürü çekmek lazım. O da bitti mi sıra işin en zor kısmına geliyor: Ateş dökmeye. Ateşi döküp tavladık mı şayet zaman kalırsa yemek yiyiyoruz. Zaman kalmamışsa hemen yola çıkılıyor. Bazen o kadar çok çabuk yapıyorduk ki, bittikten sonra geriye dönüp baktığımızda bu kadar kısa bir zamanda bu kadar çok işi nasıl oldu da bitirdik diye kendimiz bile şaşardık. Tabi ki arkasında o nefis dünyanın en güzel çayı olan matara çayını da içmeye fırsatımız olmaz. Matara çayını içerken yavaş yavaş sindire sindire yani uzun lafın kısası tadını çıkara çıkara içilmeli. Bu da matara çayının şanındandır.

Tüm hazırlıklarımızı tamamladıktan sonra ateşi döküp yeni ateşi tavlayıp taze ateş ile yola çıkacağız. Trenin hareketi için herkes bizi bekliyorken ne oldu biliyor musunuz? Ateşi kaçırdık. Çıldırmak üzereydim. Oturup ağlayacaktım neredeyse bir çocuk gibi.

Buharlı lokomotif üç şey ile gidiyor: Su, kömür ve ateş. Ateşi tekrar tavlamak için ağaç travers bulduk ocağa doldurduk üzerine ince ince kömür fayraplayıp tavlayıncaya kadar canımız çıktı.

Herkes bizi yola çıkacağız diye beklerken bunu yaptık kazara bile olsa. İnanın biri bana dokunsa çocuk gibi ağlayacağım. O gün iyi hatırlıyorum, Balıkesir’e kadar arkadaş ile konuşamamıştım. Kendimi hiç affetmemiştim.

Selamlar,

Hayatımda 2.kez tren e bine çektim bu sefer Adapazarı garı üzerinden bölgesel tren ile İstanbul a gide çektim  hızlı adımlar ile Adapazarı garına girdim ve sağ tarafımdaki bilet gişelerine yöneltim heyecan vardı hali ile ilk 7 yaşında sanırım pek hatırlamıyordum odalı trendi. Simdi her şeyi fark ete çek yaşa geldim. Gişelerde sıra vardı hemen az olana girdim 2-3 dakika içinde sıra bana geldi ve Haydarpaşa bir öğrenci dedim biletimi aldım çıktım tren raylarının olduğu yere iki tren vardı temizlik görevlisi vardı sordum ağabey 9.25 treni hangisi şu yeğinim dedim teşekkür ederim dedim ve trene yürütüm saat gördüm baktım saat 9.00 bende trenin en son bölümüne girdim önlere gelemeye başladım orta bölümlerde arka kapı yanında durdum sağ tarafa oturdum bekliyorum bu ara saat 9.10 olmuş satıcı amcalar geçiyor filan tren iyice doldu ve bir düdük sesi ile tren hareket ediyordu biraz yavaş gibi geldi bana ama sonradan anladım tren şehir içinden geçiyor ve trafik var yol kenarında arabalar bekliyor tren geçmesini tren askeriye binasını geçince hızlanmaya başladı ve 2 ray sisteme geçti 700-800 metre sonra daha hızlanır diyordum bir baktım ilk istasyona geldi Alifuatpaşa 1dakika durdu ve devam etti yol boyunca satıcılar bölümlerden geçiyordu trenimiz tünellerden geçiyor daha sonra sağ tarafımda göl gördüm evet göl Sapanca gölü çok büyük ilk defa görüyordum onu yakından otobandan biraz uzak kalıyor yola daha sonra göl bitti otoban sağ tarafa geçti İzmit, Gebze ,Tuzla filan aralarda hep binenler oluyor en fazla tren 2dakika bekliyor istasyonda daha sonra hareket ediyor İstanbul il sınırları içinde herkes ayakta gidiyordu vagonlar dolmuş hep bende Maltepe garına 1 istasyon kala arkaya kapıya geçtim vagonlar arası geçiş yerinin önüne bekliyorum kapı açık rüzgar o bicim diyorum kendime sigara içmek yasak biliyordum ama daha yasak yoktu yan vagon sigara içilen bölüm herkes içiyordu daha sonra tren durdu ve bende indim tren gerçekten otobüs, uçak gibi değil istediğin gibi hareket edebilirsiniz dizüstüm yanımda olsa açarak internet e girebile çektim kablosuz ağ TTNET WİFİ vardı ücretsiz olarak. Daha sonra 220V elektrik prizleri var her vagonda 2 adet.

İşte tren ile gidiş maceram böyle idi.

Erotik Hikayeler

Kara Tren Anıları

Yazicagim yazimin ana kaynak fikrini bana hatirlatan sevgili NECIP KONI`ye; gunluk ugraslarimiz ve yogun temponun verdigi stresin arkasindan gece olup kosenize cekildiginiz zaman hatirliyorsunuz; elinize sicak kahvenizi yada cayinizi alarak onun kokusunu icinize ceke ceke yudumladiginiz zaman akil odalarinizin kapilarindan disariya kacmaya calisircasina baski yaptiginda hissediyorsunuz; Zaman geciyor ve bir yerlerde bir anlik animsama ile hatirliyorsunuz; Anilariniz…

Seneyi tam olarak hatirlamiyorum. Ancak en buyugumuz olan Zeliha ablamin Samsundaki dugunu donusu o donemlerde Sivas`ta okuyan diger Esra ablamin yanina gittigimiz zamandi… Yillar nasilda gecmis simdi Ata var hayatimizda Esra ablam ise kac yillik doktor… Muhtemelen 13′lu yaslardaydim ve ben o yasima kadar dogdugum ve buyudugum sehirler disinda tek bir il dahi gezmemis hatta oyle vahimdirki sehirici yolculuklardan dahi keyif almiyan bir kisi olarak adlandirilmistim…

Araba ile Terme’den ciktik, Carsamba ilcesini gectik ve sagnak yagan yagmur esliginde genis bir aga sahip oldugum ailemle terminalin onunde durduk. O ana kadar tek dusundugum otobus yolculugunun cekilmeyecegi ve sedatiflerimi yanima almismiydim acaba dusuncesi… Terminal oylesine buyuktuki ic mimarinin insani ceken bir cizgisi vardi. Daha once nasil gelememistim buraya nasil goremedim, nasil olduda ilgimi cekemedi… Biletlerimizi aldik ve kalkisin oldugu perona dogru yurumeye basladik. -Anne su alalim o kadar yol var ben su icmeden duramam. -Anne ya keske borek falan alsaydik…Piknik yapardik:))-Sus edepsiz dalga gecilecek zaman mi? Bak kardesin uyukluyor kolundan tut …(Kucuk kiz kardesimin o donemlerde uykusunda yurume problemi vardida) -Tuuu Tuuu… -Ding dong… “Samsun-Sivas arasi gidecek olan yolcularimizin dikkatine lutfen vagonlariniza yerlesiniz ve gorevlilerimizi bekleyiniz…” Ilk defaydi, uyumayacaktim.

Eski filmlerde gordugum sahneler canlanacakti… Vagon kolidorlarinda yurursun ellerini camdan disariya cikartir el sallarsin tanimadigin insanlara… Gunes daha batmamisti.Daglarin aralarinda kurulan kucuk koyler yemyesil… Yolda gordugumuz cobanlara el sallardik, kendi kabinimizden cikip kolidorda yurumek icin annemin gozunun icine bakardim.Once soylebir goz atardi sonra ” tamam ama gozumuzun onunde olun… Bak cocuk hirsizi varmis burda… Ya anne ya ben kac yasinda oldum bana deme bari…” “Sus ay seni bir daha bir yere goturmeyecegim!!!” Tek aklimda kalan Turhal ilcesinin ahsap ve kremitlerden olusmus olan terminali.Aklima birlirmisin bilmem Sener Sen`in bir filmi vardi. Orada (tren gorevlisi olarak calisirken buyuk ikramiyeyi kazanmasi ) gordugum Cumhuriyet in ilk donemlerini bana hatirlatan bir binaydi… Kucuk kasabalar, beldeler nekadarda sansli cocuklar, herkes onlara el salliyor onlarda arkamizdan kosuyorlar… Kolum pencerenin disinda ve elim ruzgari hissediyor, bir sure sonra girdigimiz bir tunele girdigimi hatirliyorum ve gozlerimi aydinlikla tanistirdigimda uyuya kaldigimi fark ettim, oysa daha gorecek okadar cok yer vardiki gecenin karanliginda kendini dahi aydinlatmakta guncluk ceken lambalarin yuzlerini gosterdigi ahsap ve camur karisimi yapilar.

Pencereyi actigim an herkesin “yaa kapat su pencereyi cok soguk” feryatlari… Halbuki agustos sicagini yasiyorduk… Ama ic anadolunun en sevdigim yonu soguk sabahlari ve ilerliyen saatlerde tatlilasan havasi. Kolidora cikip yuzumu pencerenin disinda tutarak tarlalarin kokusunu hissetmek, koy kokusu, toprak kokusu, yeni cig dusmus sabah kokusu… Guzeldi, cok guzel bir yolculuktu.Kara trenleri sarkilarda yada filmlerde gorurdum.Yuzunuz disaridayken geriye dogru bakarsiniz ovalar ve daglar sizi takip ediyor, raylarin tahta kokusu ile tanisiyor ve kara dumanin kokusunu alabiliyorsunuz… Malesefki bir daha kara tren e hic binmedim heralde yavas yavas faliyettende kalkmak uzereler.Umarim bir daha binme ve yine ayni duyguyu hissetme firsatim olur… Tesekkur ederim,

Adapazarı Tren Saatleri

Adapazarı Bölgesel haydarpaşa yönü ekspresi..